مهدی شناسی(۳۴)
.. و ساسة العباد…
زیارت جامعه کبیره
هر کجا ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ما را به کاری ﺍﻣﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ،ﯾﻌﻨﯽ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﯼ ما ﻣﺜﻞ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ آن را ﺑﻪ ﺑﺎﻍ می رساند.
ﻫﺮ ﮐﺠﺎ ﻧﻬﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﮑﻦ،ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺒﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺣﮑﻢ ﺁﻥ ﺭﺧﻨﻪ ﻭ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ مثل آب ﻫﺪﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ.ﺗﻮ ﺭﺍ ﺿﺎﯾﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﯽ ﮐﺮﺩﻥﻫﺎ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﮐﺮﺩﻥﻫﺎﯼ اهل بیت علیهم السلام است.
ﻋﺮﺏﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺳﯿﺎﺳﺖ.ﺍﺻﻼ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﮐﺮﺩﻥ.به ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺳﺎﺋﺲ.
ﺍﻫﻞ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻫﻞ ﺗﺪﺑﯿﺮ. ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻣﺪﺍﺭ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮐﺎﺭﺵ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﺟﻤﻌﺶ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺳﺎﺳة،ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ.
و ﻋﺒﺎﺩ ﺟﻤﻊ ﻋﺒﺪ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻨﺪﻩﻫﺎ.
امام زمان ﺗﺪﺑﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪه ی ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ است ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟
ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ امام ﺗﺪﺑﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ما ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﻃﺮﻑ ﺑﺮویم ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺎﻍ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍﻩ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨیم ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﺭ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨیم ﻭ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﺁﺏ ﻣﻨﺠﻼﺏ ﻧﻤﯽﺷﻮیم،ﮔﻨﺪﺍﺏ ﻧﻤﯽﺷﻮﯾم؟
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺑﺮﻭيم ﺭﺷﺪ ﻣﯽﮐﻨیم ﻭ ﺑﻪ ﺛﻤﺮ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨیم؟
مهدی شناسی(۳۱)
… و عناصر الابرار…
زیارت جامعه کبیره
اگر دستخطی بخواهد خوب شود،ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺮ ﻣﺸﻖ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺏ ﺷﺪﻥ،ﺑﺮﺍﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﺷﺪﻥ ﯾﮏ ﺧﻂ، ﯾﮏ ﺍﺻﻞ و عامل اساسی است. ﯾﮏ ﻋﻨﺼﺮ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ،ﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﯾﮏ ﻋﻨﺎﺻﺮﯼ ﺍﺳﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺮﻣﺸﻖﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺁﻥﻫﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺁﻥﻫﺎ ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺁﻥ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺟﻤﻊ ﻋﻨﺼﺮ ﺍﺳﺖ. ﻋﻨﺼﺮ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺻﻞ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﻨﯿﺎﺩ. ﻋﻨﺎﺻﺮ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺻﻮﻝ و عوامل. ﺍﺑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳتند. ﻭ ﺑﻪ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ واقفند.
اگر بخواهیم جزء ابرار باشیم،امام مهدی علیه السلام،تنها عنصری هستند که باید به ایشان رو کرده و توجه کنیم.
ﺍﺑﺮﺍﺭ کسانی هستند که ﺑﻪ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﻗفند. ﭼﻪ ﻭﻇﺎﯾﻔﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ و ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ. ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺮﺡ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﻘﺸﻪﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﻧﻘﺸﻪﺍﯼ ﻧﻘﺸﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﻧﻘﺸﻪ ﺧﻮﺍﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻧﻘﺸﻪ ﺧﻮﺍنش هم اهل بیتند. ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻤﺎ ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﺧﻮﺩمان ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮیم.
ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ایشان ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺩﺍﺭیم ﭘﺲ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﻻﺑﺮﺍﺭ. ایشان ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﻪ آن ها ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ آن ها ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰﺀ ﺍﺑﺮﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺮﺍﭘﺎ ﺧﯿﺮ،ﺳﺮﺍﭘﺎ ﺧﻮﺑﯽ،ﺳﺮﺍﭘﺎ ﺁﺩﺍﺏ ﺩﺍﻥ.
مهدی شناسی(۳۰)
… و اولیاء النعم…
زیارت جامعه کبیره
ﻧﻌﻤﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟
ﻣﺎ ﭘﻨﺞ ﺣﺲ ﺩﺍﺭﯾﻢ.ﺣﻮﺍﺱ ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﯿﻨﺎﯾﯽ،ﺷﻨﻮﺍﯾﯽ،ﺑﻮﯾﺎﯾﯽ،ﮔﻮﯾﺎﯾﯽ،ﭼﺸﺎﯾﯽ ﻭ ﺑﺴﺎﻭﺍﯾﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻻﻣﺴﻪ.ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺍﺱ ﺟﺰ ﯾﮑﯽ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻧﺪ.
ﺑﯿﻨﺎﯾﯽ در چشم و ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ و در سر ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺵ ﻫﻢ ﺷﻨﻮﺍﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ. ﮔﻮﯾﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ و ﻣﺤﺪﻭﺩ و ﺩﺭ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﺸﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﺩﻫﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﯾﮏ ﺣﺲ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﺁﻥ ﻫﻢ ﺣﺲ ﺑﺴﺎﻭﺍﯾﯽ ﻭ ﻻﻣﺴﻪ ﺍﺳﺖ.ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮ ﺗﺎ ﮐﻒ ﭘﺎﯼ ﻣﺎ ﺣﺲ ﻻﻣﺴﻪ ﺍﺳﺖ.ﺣﺲ ﮔﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻮﺭ ﻭ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻧﺮﻣﯽﻫﺎ ﻭ ﻟﻄﺎﻓﺖﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
پس ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﺑﺮﮒ ﮔﻞ ﻣﯽﮐﺸیم ﯾﮏ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺸﯽ ﺑﻪ ﻤﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﯾﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﭼﻤﻦﻫﺎ ﻣﯽﮐﺸیم ﯾﮏ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺷﯽ ﺑﻪ ما ﺩﺳﺖ ﻣﯽﺩﻫﺪ. ﯾﺎ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪﯼ ﮔﻨﺪﻡ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽﮐﻨیم ﺩﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎ ﻣﯽﮐﺸیم ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽﮐﻨیم ﺍﯾﻦ ﻧﺮﻣﯽ و ﻟﻄﺎﻓﺖ ﯾﮏ ﺣﺎﻟﺖ ﻟﺬﺗﯽ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ.
روی ﭘﺎﺭﭼﻪﯼ ﻣﺨﻤﻠﯿﻦ ﻭ ﺍﺑﺮﯾﺸﻤﯿﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸیم ﯾﺎ ﮐﻔﺶ ﻧﺮﻡ ﭘﺎ ﻣﯽﮐﻨیم، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﯾﺎ ﭘﯿراﻫﻦ ﻟﻄﯿﻔﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ لذت می برد.
ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺯﺑﺮﯼ، ﺧﺸﮑﯽ و ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﻧﯿﺴﺖ.ﺩﺳﺖ ﺭﻭﯼ ﺳﻤﺒﺎﺩﻩ ﺑﮑﺸیم با طبع ما ﻧﺎﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻟﻄﺎﻓﺘﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻋﺮﺏﻫﺎ ﺗﻌﺒﯿﺮ ﺑﻪ ﻧﻌﻮﻣة ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺮﻣﯽ ﻭ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﻋﻢ ﮔﻔﺘﻪ می شود.
پس منظور از نعمة در فراز اولیاء النعم هر چیز نرم و لطیفیست که با طبع انسان سازگاری دارد.
ﻧﻌﻤﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻪ ﻟﺬﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﯼ ﺧﻮﺷﯽ او ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ امام مهدی علیه السلام ولی نعمت ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻝ و حالت ﺧﻮﺵ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫیم،ﻧﺰﺩ ﺍﯾشان ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ می خواهیم ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻟذت ببریم،لذت و خوشی در عالم بی صاحب نیست.صاحبش هم امام زمان عج الله فرجه است.ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾشان ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺣﺎﻟمان ﺧﻮﺵ ﺷﻮﺩ…
مهدی شناسی(۲۹)
…و منتهی الحلم..
زیارت جامعه کبیره
امام زمان علیه السلام ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺎﻭﺭﺍﺋﯽ ﺩﺍرند اﻣﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻢ هستند.بنابراین ﺫﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ نمی کنند.
ﺍﻣﺎمان از علم الکتاب ﺑﺮﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻤﯽﮐﺮﺩﻧﺪ.ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻤﯽ ﻣﯽﺭﻓﺖ ﺣﺮﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ.ﯾﮏ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺖ:ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺭﻭﯼ؟ ﮔﻔﺖ ﻣﯽﺭﻭﻡ ﺣﺮﻡ ﺯﯾﺎﺭﺕ.ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻪ ﻣﯽﺭﻭﯼ؟ ﮔﻔﺖ: ﺣﺎﺟﺖ ﺩﺍﺭﻡ. ﮔﻔﺖ ﺣﺎﺟتت ﭼﯿﺴﺖ؟ ﮔﻔﺖ ﭘﺴﺮﻡ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﻮﺩ. ﮔﻔﺖ: ﺍﯾﻦ ﺁﻗﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ،ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﯽﮐﺮﺩ.
در جواب باید گفت ﺍﯾشان ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ها ﺑﯿﻔﺘﺪ. ﻣﻦِ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﻣﯽﺭﻭﻡ ﮔﻮﺷﻪﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﭼﺎﻝ ﺗﺎ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﯿﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺧﺪﺍ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪﺍﯼ ﺍﻓﺘﺎدﻥ ﻣﯽﺍﺭﺯﺩ. ﺍﯾﻦ ﺳﺨﺘﯽﻫﺎ ﻣﯽﺍﺭﺯﺩ.ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎنم ﺭﻧﺞ ﻣﯽﮐﺸﻢ ﻭﻟﯽ ﻣﯽﺍﺭﺯﺩ،ﺍﯾﻦ ﺭﻧﺞﻫﺎ و ﻣﺮﺍﺭﺕﻫﺎ را تحمل کردن.عاقبت هم فرزند آن زن آزاد می شود.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻭﺍﺭﺵ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺎ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﻗﯿﺎﺱ ﻭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺍﯾﻢ.ﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﯾﮏ ﺁﺩﻡﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ،ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﻫﻀﻢ ﺑﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ که ﺍﺯ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻗﺪﺭﺕ،ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ…
مهدی شناسی(۲۸)
..و منتهی الحلم…
زیارت جامعه کبیره
کفه های ترازو ﻃﻮﺭﯼ ﺍﺳﺖ که ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﯿﺰﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻻ ﺭﻭﺩ،ﺁﻥ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﺁﯾﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺜﻞ ﮐﻔﻪﻫﺎﯼ ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺍﺳﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪرتش ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪﯼ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﺁﯾﺪ.
ﺷﻤﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﺪ ﺍﯾﻦﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺭﺋﯿسند ﻭ ﻣﺪﯾﺮند و ﺳﻤﺘﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭیند. ﺍﺻﻼ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻥﻫﺎ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﯿﺪ! ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﻻﺳﺖ.ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪﯼ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﺳﺖ.ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﯾﮏ ﻧﻘﺪﯼ ﺑﺸﻨﻮﺩ.ﺯﻭﺩﯼ ﮔﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ!
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯽ ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻣﯽفرماﯾﺪ:"ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﯽ روید ﭘﯿﺶ ﻓﺮﻋﻮﻥ «ﻓَﻘُﻮﻟَﺎ ﻟَﻪُ ﻗَﻮْﻟًﺎ ﻟَّﻴِّﻨًﺎ» (ﻃﻪ/44) ﺩﺭﺷﺖ ﺣﺮﻑ ﻧﺰﻧﯿﺪ ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻗﺪﺭﺕ ﯾﮏ ﺧﺎﺻﯿﺖ ﺑﺎﺭﻭﺗﯽ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺭﻭﺕ ﻭﻗﺘﯽ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺪ،ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺟﺮﻗﻪ ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻣﻬﯿﺒﯽ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻗﺪرتند،ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﻢ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭند.
ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﮔﺬﺍﺷتند:و ﺧُﺰّﺍﻥَ ﺍﻟْﻌِﻠم و منتهی الحلم…
ﻋﻠﻢ ﻣﻌﺎﻧﯽ مختلفی ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ .ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﯼ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺗﺨﺖ ﻣﻠﮑﻪﯼ ﺳﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ ﭘﻠﮏ ﺯﺩﻥ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﯾﮑﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﺪﺭﺗﯽ.
ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻫﻤﻪﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﮐُﻠُّﻪُ ﻋِﻨْﺪَﻧَﺎ ﻋِﻠْﻢُ ﺍﻟْﮑِﺘَﺎﺏِ ﻭَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﮐُﻠُّﻪُ ﻋِﻨْﺪَﻧَﺎ
ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺍﻟﺤﻠﻢ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﯼ ﺍﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﭼﺮﺍ ﺣﺮﻡ ﺍﯾشان ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؟ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﯼ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﺧﺰﺍﻥ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﺍیشان ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ؟
چون ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺍﻟﺤﻠﻢ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﭘﺎﯼ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﯽﺁﯾﺪ. ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﯾشان ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ بکند؟
اگر اهل بیت علم الکتاب دارند،ﭼﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ ﺁﺏ ﺑﺮﺍﯼ ﻃﻔﻠﺶ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ.ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺭﻭ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻥ ﻫﻢ ﭼﻪ ﺳﭙﺎﻫﯽ؟!
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺳﻠﯿﻤﺎﻥ ﺗﺨﺖ ﻣﻠﮑﻪﯼ ﺳﺒﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ 1500 ﻓﺮﺳﺦ ﺁﻭﺭﺩ ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺯﺩﻧﯽ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ،ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﻫﻢ ﭼﺎﻩ ﺯﻣﺰﻡ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﺮﺩ،ﻣﯽﺁﻭﺭﺩ، ﻣﯽﮔﺬﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﮐﺮﺑﻼ.
ﺍﺻﻼ ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻢ!ﻫﻤﯿﻦ ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺻﻼ ﺭﻭﺩ ﻫﻢ ﻧمی آورد، ﯾﮏ ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﯽﺁﻭﺭﺩ، ﻣﯽﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻃﻔلش.
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﯾﻦ ﺷﺒﻬﻪ ﺭﺍ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺩﺍﺩ. ﯾﮑﯽ ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ ﯾﮑﯽ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ. ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ ﺍﺵ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻟﮕﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﮕﻮﯼ ﺑﺸﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻟﮕﻮﯼ ﺑﺸﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺸﺮﯼ ﻭ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺫﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻟﮕﻮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﺐ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺋﻠﻪ ﺭﺍ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ؛ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻦ.ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺩﺍﻧﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩ ﮔﻔﺖ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﮑﻨﻢ ﻓﺮﺩﺍ ﮐﺴﯽ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺘﻢ ﻧﻤﯽﺍﯾﺴﺘﺪ. ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎﻥ ﺁﻣﺪ، ﻣﺎ ﻫﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ خمینی رحمة الله عليه، ﺍﻟﮕﻮ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻡ ﻭ ﺻﻔﺮ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻗﯿﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ.
ﯾﮏ ﺟﻮﺍﺏ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﯽ ﺍﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﻢ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ؟ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺵ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻮﻓﻪ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﻓﺎﺗﺤﺎ ﻏﺎﻟﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﻒ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ﺩﻑ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ﻫﻠﻬﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ؟ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﻓﺎﺗﺢ ﺷﺪ ﺑﺮﺩ؟ ﺑﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ؟ ﺑﺮ ﯾﺰﯾﺪ؟ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺒﺎﺣﯽ ﻫﻢ ﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ ﻣﺜﻞ ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﯿﺖ ﺣﻤﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺭﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﯼ ﻣﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻧﺶ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻡ ﻣﻦ ﺳﺮ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎ ﻣﯽﺍﻓﺘﺪ.ﻭﻟﯽ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﯾﮏ ﮐﺎﺭ ﺑﮑﻨﻢ، ﺯﯾﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺑﯿﻔﺘﻢ، ﺯﯾﺮ ﺳﻢ ﺍﺳﺐﻫﺎ ﺑﯿﻔﺘﻢ،ﻓﺮﺩﺍ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ؟ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮏ ﮐﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﺳﻢ ﺍﺳﺐﻫﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ.
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻡ ﯾﮏ ﻟﻮﻃﯽ ﮔﺮﯼ ﮐﺮﺩﻡ،ﯾﮏ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﺮﺩﻡ تا ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎ بيندازم ﻧﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ…