مهدی شناسی ۴۹
ﻭ ﺍﯾﺎﺏ ﺍﻟﺨﻠﻖ ﺍﻟﯿﮑﻢ ﻭ ﺣﺴﺎﺑﻬﻢ ﻋﻠﯿﮑﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻠﻖ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺷﻤﺎ ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.
ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻣﺎﻣﺶ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺶ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ ،ﺯﯾﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﮐﺲ ﻣﻼﮎ ﺣﻖ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ علیه السلام می فرمایند:ﻫﺮ ﺍﻣﺘﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﺶ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺋﻤﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﯿﻤﺎ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﯿﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﯾﺎ ﺟﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ ﺩﺍﺩ،ﺗﺒﻌﯿﺖ ﻧﮑﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺣﺴﻨﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﺩ.
ﺑﺎﯾﺪ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺑﺎﺑﯽ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﮕﻮﯾﯿﻢ ﺭﺟﻮﻉ ﺧﻠﻖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﺑﺮﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻼﺋﮑﻪ ﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺧﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻼﮎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﻣﻠﺖ ﻭ ﺷﺨﺼﯽ ﭼﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺟﻮﻋﺶ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ.
جامعه کبیره
مهدی شناسی ۴۸
ﻭ ﻓﺼﻞ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﻋﻨﺪﮐم
ﻓﺼﻞ ﺧﻄﺎﺏ (ﺳﺨﻦ ﺁﺧﺮ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯿﮑﻨﺪ) ﻭ ﻧﻈﺮ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻧﺰﺩ ﺷﻤﺎﺳﺖ.ﺯﯾﺮﺍ ﮐﺴﯽ ﺩﺍﻭﺭ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻫﺮ ﺳﺨﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻖ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ،ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﺣﻘﻪ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺏ ، ﻭ ﭼﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪ.
ﻗﺒﻼ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﺋﻤﻪ ﮔﻔﺘﯿﻢ ” ﺍﻟﺤﻖ ﻣﻌﮑﻢ ﻭ ﻓﯿﮑﻢ ﻭ ﻣﻨﮑﻢ ﻋﻠﯿﮑﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﻢ ﺍﻫﻠﻪ ﻭ ﻣﻌﺪﻧﻪ ” ﺣﺎﻝ ﻣﯿﮕﻮﯾﯿﻢ ” ﻭﻓﺼﻞ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﻋﻨﺪﮐﻢ". ﭼﺮﺍ؟
ﭼﻮﻥ ﺣﻖ ﭘﯿﺶ ﺁﻧﻬﺎست ،ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺍﻫﻞ ﺣﻖ ﻭ ﻣﻌﺪﻥ ﺣﻘﻨﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺣﻖ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﺪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﭼﯿﺴﺖ.
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﯾﻢ:"…ﻫﻮ ﺧﯿﺮﺍﻟﻔﺎﺻﻠﯿﻦ"
ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻓﺼﻞ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﯾﺎ ﺧﯿرﺍﻟﻔﺎﺻﻠﯿﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺋﻤﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﯿﺪﻫﯿﻢ،ﺯﯾﺮﺍ ﺍﺋﻤﻪ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺧﯿﺮﺍﻟﻔﺎﺻﻠﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻈﺎﻫﺮﯼ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺼﻞ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﯾﺮﺍ ﺣﻖ ﭘﯿﺶ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﻭ ﮐﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﯿﻢ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺟﻮﻉ ﮐﻨﯿﻢ.
ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﯿﻦ علیه السلام ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ 184 ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ:« ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﯿﭻ ﺷﮏ ﻧﮑﺮﺩﻡ» - ﺷﮏ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﯿﺪﻩ ،ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ ﺷﮏ ﻧﮑﺮﺩﻡ - ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯿﻔﺮﻣﺎﯾﻨﺪ : ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻏﯿﺮﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﺧﻮﺍﺭﺝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ( ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻖ ﮐﺎﻣﻼ ﭘﯿﺸﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺍﺣﺘﯽ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻘﯿﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ـ ﺧﻮﺍﺭﺝ ـ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﯿﺪ).
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﺎﯾﺪﻣﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﺼﻞ ﺍﻟﺨﻄﺎﺏ ﻫﺎﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺷﮑﯽ ( ﻋﻠﻤﯽ ، ﻋﻤﻠﯽ) ﺩﺭ ﺷﺨﺼﯿﺘﺸﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻤﯿﺪﻫﺪ.
ﻣﻌﺼﻮﻡ می فرمایند:"ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭﯼ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻻ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﯾﮏ ﻋﺎﻟِﻤﯽ ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻣﯿﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ ﭼﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺆﻣﻨﯿﻦ ﺩﺭ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﯿﺮﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﯿﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ،ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﺮ ﺑﺮ ﻣﺆﻣﻨﯿﻦ ﻣﺸﺘﺒﻪ ﻣﯿﺸﺪ ﻭ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ ».
ﻋﺎﻟﻢِ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺗﺒﻊ ﺁﻥ ﻋﻠﻤﺎﺀ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﺋﻤﻪ توشه ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ ،ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﯿﮕﻮﯾﯿﻢ.
ﺍﻫﻞ ﺩﻧﯿﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﭽﺴﺒﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻏﺎﻓﻠﻨﺪ ،ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ .ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﺩﯾﻦ ﺁﻣﺪ ﻭﻟﯽ ﺍﻣﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﺶ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﯿﺎﻣﺪ،ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﺁﺭﺍﺀ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ، ﺑﯿﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ.
#جامعه_کبیره
مهدی شناسی ۴۷
ﻭَ ﺁﯾَﺎﺕُ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻟَﺪَﯾْﻜُﻢْ و عزائمه فیکم
?زیارت جامعه کبیره?
ﺁﯾﺎﺕ ﺍﻟﻬﯽ ﻧﺰﺩ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﻭ ﻋﺰﻡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺻﻠﯽ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﺳﺖ. ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺟﻮﻉ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺫﺍﺕ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﺍﻭﻟﯿﺎﺀ ﺍﻟﻬﯽ ﻭ ﺍﺋﻤﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﻦ باشد ﻭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺵ ﺍﻧﻌﮑﺎﺱ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﻣﺎﺳﺖ.
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺁﯾﺎﺕ ﭼﻪ ﻭﺟﻮﻫﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﯿﻢ؟ ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ” ﺁﯾﺎﺕ” ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ؛ﭘﺲ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﯿﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﺟﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﯽ ” ﺁﯾﻪ ” ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﺗﺒﯿﯿﻦ ﻭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﻣﯿﭙﺮﺩﺍﺯﯾﻢ:
ﺁﯾﻪ 43 ﺳﻮﺭﻩ ﺭﻋﺪ :»ﺍﯼ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ،ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ:ﺗﻮ ﺍﺻﻼً ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﯿﺴﺘﯽ.ﺑﮕﻮ:ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﺳﺖ ﮔﻮﺍﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻢ » ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺳﺘﺎ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (ﻉ) ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ: «ﺁﻥ ﺷﺨﺼﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﻋﻠﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ ، ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ»…
ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺩﺭ ﺁﯾﺎﺗﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﻩ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻄﻬﺮﻭﻥ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺸﺎﻥ ﻟﻤﺲ ﮐﻨﻨﺪ ،ﭘﺲ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻧﮕﺎﻩ ﻗﺮﺁﻧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﯾﻢ «ﺍﻟﻤﻄﻬﺮﻭﻧﯽ » ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﻨﺪ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﯿﺖ ﺍﻧﺪ،ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺎﻣﻼﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻣﻼﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﮕﯿﺮﻧﺪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﯿﻢ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ، ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺵ ﻭﻫﺎﺑﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺮﻑ ﺷﯿﻌﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺘﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﯿﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯿﻢ ” ﻭ ﺁﯾﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﺪﯾﮑﻢ ” ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿﺪﻫﯿﻢ «ﻣﻌﺠﺰﻩ » ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ علیه السلام است که می فرمایند:»ﻭﻗﺘﯽ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﻣﮑﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻣﻨﺎﺩﯼ ﻧﺪﺍ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ،ﺳﻨﮓ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﯽ (ﺳﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ 12 ﭼﺸﻤﻪ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺷﺪ) ﺑﺎ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻨﺰﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ،ﻫﺮ ﮐﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩ ﺳﯿﺮ ﻣﯿﺸﻮﺩ ،ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﻨﻮﺷﺪ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ ،ﭼﻬﺎﺭﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﯿﺮﺍﺏ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ،ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻟﺸﮑﺮ ﻣﻬﺪﯼ (ﻋﺞ) ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺠﻒ ﻣﯿﺸﻮﺩ ».
ﭘﺲ ﺩﺭ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﻫﻞ ﺍﻟﺒﯿﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ، ﺑﻪ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﯿﺎﺀ ﻧﺰﺩﺷﺎﻥ است.
شرح زیارت جامعه کبیره
مهدی شناسی(۴۶)
… و کهف الوری…
زیارت جامعه کبیره
در زمان ما ﻫﻢ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﮐﻬﻒ وجود دارند. ﺁﻥ ﮐﻬﻒ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ،ﺁﻥ ﻫﻢ ﮐَﻬﻒِ ﺍﻟﻮَﺭَﺍ.
ﻭﺭﺍ ﯾﻌﻨﯽ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻭﺭﺍﯼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﭼﻪ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯽﺩﻫﯿﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻬﻒ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻟﻄﯿﻒ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻟﻄﯿﻒ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﻓﺮﻣﻮﺩ: “ﺍﻟﺴَّﺤﺎﺏ ﮐَﻬﻒِ ﺍﻟﻤَﻄﺮ” :" ﺍﺑﺮﻫﺎ ﮐﻬﻒ ﺑﺎﺭﺍﻥﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ” ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟
ﻣﺎ ﻣﯽﺩﺍﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﺑﺮ ﺗﮑﻮﻥ و ﻭﺟﻮﺩ ﭘﯿﺪا می کند.ﭘﺲ ﮐﻬﻒ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﭘﺮﻭﺭﺷﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﮐﻬﻒ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﯾﮏ ﭘﺮﻭﺭﺷﮕﺎﻫﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﺪ ﺭﺷﺪ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﮑﻨﯿﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺭﺷﺪ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺑﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﯿﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﺪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﯿﺖ ﻭ ﺁﺩﻣﯿﺖ ﺭﺍﻩ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﮑﻨﯿﺪ،ﺑﺪﻭﻥ اﻣﺎم ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺑﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩش ﻣﺎﯾﻪ ﻣﯽﮔﺬﺍرد،ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮد.امام زمان ﻫﻢ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩشاﻥ،ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻫﺴﺘﯽ ﺧﻮﺩشاﻥ ﻣﺎﯾﻪ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭند ﺗﺎ ما ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮﯾم. ﺗﺎ ﯾﮏ ﺷﺨﺼﯿﺘﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﮑﻨﯿم…
مهدی شنـــاسی(۴۵)
ﻣَﺼﺎﺑﯿﺢِ ﺍﻟﺪُّﺟﯽ
زیارت جامعه کبیره
ﻏﺎﻟﺐ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻤﺜﯿﻞ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺜﯿﻞ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻭ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮﯾﻦ و ﺻﺮﯾﺢ ﺗﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻔﻬﯿﻢ ﺍﺳﺖ. پس اهل بیت علیهم السلام ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﺜﺎﻝﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﯾﺎﺩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺜﯿﻞ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺗﻘﺮﯾﺐ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺼﺎﺑﯿﺢ ﺟﻤﻊ ﻣﺼﺒﺎﺡ ﺍﺳﺖ. ﻣﺼﺒﺎﺡ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﺮﺍﻍ. ﺩﺟﯽ ﺟﻤﻊ ﺩﺟﯽﺀ ﺍﺳﺖ. ﺩﺟﯽﺀ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ.
ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻮﺭﺵ ﻣﯽﺁِﯾﺪ، ﺗﺎﺭﯾﮑﯽﻫﺎ ﻣﯽﺭﻭﺩ؟ﺣﮑﺎﯾﺖ اﻣﺎم ﺣﮑﺎﯾﺖ ﭼﺮﺍﻍ ﺍﺳﺖ. ﭼﻄﻮﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ. ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﮐﻨﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.ﭼﺮﺍﻍ ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﻣﺎﻩ و ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ و ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ و ﻓﺎﻧﻮﺱ و ﺷﻤﻊ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍﻍ ﻋﺎﻟﻢ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻫﻢ اﻣﺎم زمان عج الله فرجه است.
بدون اﻣﺎم ﻫﻤﻪ ﺟﺎ و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ تاریک است.همان طور که اگر وارد خانه ی خدا شوی و تاریک باشد،به ستون ها و زمین می خوری؛در عالم حقیقت هم همین است.اگر امام نباشد حتی قرآن که نامش نور است برای ما تاریک بوده و روشن نخواهد شد.
امام مهدی علیه السلام ﻧﻮﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘند. ﺑﺪﻭﻥ ایشان ﺣﺘﯽ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﺁﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺳﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻮﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ،ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ایشان ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺜﻞ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ. ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ،مثلا ﺩﺳﺖ ما ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﯾﮏ ﺫﺭﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ!
حضرت ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ علیه السلامﻣﯽﻓﺮﻣﻮﺩ:ﺑﻨﻮﯾﺲ “ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ” ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪﯼ ﺑﺎﺀ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ؟ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻌﺪ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺣﺎﻻ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ؟ گفت:ﺑﻠﻪ. ﻣﯽﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻡ.
ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻄﻮﺭ ﻧﻘﻄﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ و ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ؛ﻣﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﮐﻨﯿﺪ،ﻗﺮﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﮎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ…