مهدی شناسی(۳۹)
… و ﺳُﻼَﻟَﺔَ ﺍﻟﻨَّﺒِﻴِّﻴﻦ…
زیارت جامعه کبیره
عرب ها به ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻝ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﯾﺪ سلالة می گویند.ﮔﻼﺏ ﺍﺯ ﺩﻝ ﮔﻞ ﺩﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﭘﺲ ﮔﻼﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺳﻼﻟﻪﯼ ﮔﻞ.
ﭼﻮﻥ ﺳﻼﻟﻪ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪﯼ ﺳﻞ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻥ است. ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭَ ﻣَﻦْ ﺳَﻞَّ ﺳَﻴْﻒَ ﺍﻟْﺒَﻐْﻲِ ﻗُﺘِﻞَ ﺑِﻪِ (ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻼﻏﻪ، ﺣﮑﻤﺖ 349) ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﻼﻑ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﭘﺲ ﺳﻼﻟﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ.به ﮔﻼﺏ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﻝ ﮔﻞ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺳﻼﻟﻪ.یعنی گلاب خلاصه ی گل است.
وقتی می گوییم سلالة پیامبران یعنی هر چه خوبی و خصلت نیکو در انبیا بوده،عصاره ی ناب آن در وجود مقدس امام مهدی علیه السلام جمع شده است…
مهدی شناسی(۳۸)
.. و امناء الرحمن…
زیارت جامعه کبیره
دانه را به خاک می دهند،به خاکستر
ﻧﻤﯽﺩﻫﻨﺪ.ﭼﺮﺍ؟ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﮎ ﺍﻣﯿﻦ است ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﯼ ﮐﺎﺷﺘیم ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻧﺖ همان ﺟﻨﺲ ﺁﻥ را ﺑﺮﺩﺍﺷت می کنیم.
ﺧﺎﮎ ﺍﻣﯿﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺪﻡ ﻣﯽﺩﻫﯽ ﮔﻨﺪﻡ ﻣﯽﺩﻫﺪ.ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﻨﺪﻡ ﮐﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ، ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻫﻢ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ.ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ، ﮐﻢ ﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻗﻮﻩﯼ ﻧﺒﺎﺗﯽ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ.
ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﺎﮎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﯿﭻ باغ ﺑﺬﺭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺬﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽﺩﻫﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ و ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ.
ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺿﺎﯾﻊ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﺧﺎﮎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺷﺪ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ. ﺗﻌﺎﻟﯽ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ و ﺿﺎﯾﻊ و ﺗﺠﺰﯾﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ.
ایشان ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺍﻣﯿﻨﺎﻥ ﺭﺣﻤﻦ. ﺭﺣﻤﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﯽ ﺑﮑﻨﺪ ﻧﺜﺎﺭ ﺍﯾشان ﻣﯽﮐﻨﺪ.
ﻣﺜﻞ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺬﺭﺵ را ﺑﯿﻔﺸﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽﺩﻫﺪ.ﺑﻪ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ. ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ. ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﻦ ﻣﯽﺩﻫﻢ ﺑﻪ ﺍیشان و بقیه ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ایشان ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ.
امام مهدی علیه السلام ﺍﻣﯿﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.پس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ به ایشان ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻭ ایشان ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩﯼ امام می نشینیم.
مهدی شناسی(۳۷)
.. و أبواب الایمان…
زیارت جامعه کبیره
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮎ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﺪ.کنار هم هستیم ولی یکدیگر را نمی بینیم.ﻫﻮﺍ ﻭ ﻫﻮﺱ ﺑﺎ ﺩﻝﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﻨﺪ.
خوارج ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺍﻣﺎ ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻧﺪ.از باب ایمان که امام علی علیه السلام بودند خارج شدند. ﺁﻥ ﺑﺼﯿﺮﺕ لازم ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻟﻄﯿﻔﯽ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﯾﻤﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﯾﻤَﻦ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪﻥ.ﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ امام زمان ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ باب ﺍﻻﯾﻤﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ ایشان ﮐﺎﻧﺎلی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻤﺎ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ما ﺭﺍ ﺍﯾﻤﻦ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﯾﻤﻨﯽ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﯾشان است.
ﺍﮔﺮ اﻣﺎم مهدی علیه السلام ﺑﻪ ما ﺭﻭ نکنند؛ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ما ﺭﻭ ﮐﻨﺪ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻣﺒﺘﻼ ﻣﯽﺷﻮیم.
ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻣﺎﻥ و ایمنی ﭘﯿﺶ ایشان است.ﺍﮔﺮ امام دست ما را نگیرند،ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺩﺳتمان را ﻧﻤﯽﮔﯿﺮﺩ.
امام زمان چراغ و مصباح هستند یعنی ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮ ﻤﺎ ﻧﺒﺎﺷند،ما ﺗﺎﺭﯾﮏ ﻣﯽﺷویم ﻭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭمان ﺳﯿﺎﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﯼ ما ﻣﯽﺷﻮﺩ ﭼﺎﻩ. ﻣﺎﯾﻪﯼ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯼ ﻭ ﺍﺑﺘﻼ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
مهدی شناسی(۳۶)
.. و أبواب الایمان…
زیارت جامعه کبیره
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺏ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭ.ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩﺭﻫﺎ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻌﻀﯽ ﺩﺭﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺭﻭﺩﯼ و ﺑﻌﻀﯽ ﺩﺭﻫﺎ ﺧﺮﻭﺟﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺩﯼ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪﯼ ﺁﻥ ﺩﺭﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﯾﮏ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﻣﯽﺷﻮﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪﯼ ﺁﻥﻫﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﯾﺪ.
ﻭﻟﯽ ﯾﮏ ﺩﺭﻫﺎﯾﯽ،ﺩﺭﻫﺎﯼ ﺧﺮﻭﺟﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪﯼ ﺁﻥﻫﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﯽﺷﻮﯾﺪ و ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﯽﺷﻮﯾﺪ.
ﺁﺩﻡﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﻮﻣﺎ در عالم ﻧﻘﺶ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﺩﺭﻫﺎﯼ ﺧﺮﻭجیند،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺩﯾﻦ و ﻣﻌﻨﻮﯾﺖ و ﻣﻌﺮﻓﺖ و ﺍﯾﻤﺎﻥ.
ﯾﻌﻨﯽ ﻤﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨیم ﺍﺯ ﺩﯾﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﯽﺷﻮیم. ﻣﯽﮔﻮﯾﯿم ﺍﮔﺮ ﺩﯾﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯿﻢ.ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻢ. ما ﺭﺍ ﺑﯿﺰﺍﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ.پس ﺩﺭ ﺧﺮﻭﺟیند! ﺑﯿﺰﺍﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺧﺪﺍ. ﺑﯿﺰﺍﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﺣﺠﺎﺏ.ﺑﺎ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺩﺍﺭند.
ﻭﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭرودیند. ﯾﻌﻨﯽ ما ﻭﻗﺘﯽ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿم،ﻣﺸﺘﺎﻕ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﯽﺷﻮﯾم.ﻣﯽﮔﻮﯾیم ﺗﻮ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﯿﻢ. ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺵ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻡ. ﺗﻮ ﺑﻪ چی ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺎﻭﺭ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﮑﻨﻢ. ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﯽ می کنی، ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﮑﻨﻢ.
ﺍﯾﻦﻫﺎ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺍﻻﯾﻤﺎﻥ. ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﻭﺍﺩﯼ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻣﯽﺷﻮد.ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﯽﺷﻮد «ﻳَﺪْﺧُﻠُﻮﻥَ ﻓِﻲ ﺩِﻳﻦِ ﺍﻟﻠَّﻪِ» ﻧﺼﺮ/2
ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺍﺑﻮﺍﺏ ﺍﻻﯾﻤﺎنند. ﻫﺮ ﮐﺲ ﺍﯾشان ﺭﺍ ﻣﯽﺩﯾﺪ ﻭﺍﺭﺩ در دین و ایمان می شد…
پس اگر از باب امام مهدی علیه السلام وارد ایمان شویم مطمئنا در خروجی وجود نخواهد داشت و نمی توانیم و البته نمی خواهیم که دیگر از وادی ایمان خارج شویم…
مهدی شناسی(۳۵)
… و أرکان البلاد…
زیارت جامعه کبیره
نبات را دیده اید که چطور درست می شود؟ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺷﮑﺮ ﺍﺳﺖ و ﯾﮏ ﻗﺴﻤﺖ ﺁﺏ.
ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻫﻢ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ و ﻣﯽﺭﯾﺰﻧﺪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺩﯾﮓ.ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﯾﮓ ﻫﻢ ﻧﺦﻫﺎﯼ ﭘﻨﺒﻪﺍﯼ ﻗﺒﻼ ﺗﻌﺒﯿﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺍﯾﻦ ﺁﺏ ﺷﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﯽﺭﯾﺰﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﯾﮓ. ﺍﯾﻦ ﺁﺏ ﺷﮑﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﻧﺦﻫﺎ ﮐﺮﯾﺴﺘﺎﻝ ﻣﯽﺑﻨﺪﻧﺪ.ﺑﻌﺪ ما ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﯽﺷﻮیم ﺑﺎ ﯾﮏ ﻋﺎﻟﻤﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﺎﺕ ﺷﺎﺧﻪ ﺷﺎﺧﻪ.
ﺍﯾﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﺎﺕﻫﺎ ﭼﺮﺍ ﭘﺪﯾﺪ ﺁﻣﺪﻧﺪ؟ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁﻥ ﻧﺦﻫﺎ.ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻧﺦﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﻧﺒﺎﺗﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮﺩ.ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﺎﺕ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﯿﻢ ﭘﻮﺩﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ.ﺧﻮﺭﺩ ﺧﺎﮐﺸﯿﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺷﺎﺧﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﯽﺁﯾﺪ.
ﺍﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ علیه السلام ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺩﻧﯿﺎ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ.
امام ﻧﻘﺶ ﺁﻥ ﻧﺦ ﻧﺒﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ امامان ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺍﺻﻼ ﺍﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯽﮔﺮﻓﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﻧﺦ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺕ ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯽﮔﯿﺮﺩ و ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﯽﺁﯾﺪ.
امام زمان علیه السلام ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ﺑﯿﺮﻭﻥ،"ﻟَﺴﺎﺧَﺖِ ﺍﻻَﺭﺽُ ﺑِﺎَﻫﻠِﻬﺎ”
جهان ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﻧﺒﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺦ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺍﺭﮐﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﺭﮐﻦ ﺍﺳﺖ.ﺭﮐﻦ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺨﺶ ﺍﺻﻠﯽ ﻭ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﮐﻠﯿﺪﯼ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﮐﻨﺪ.ﺣﮑﻢ ﺷﯿﺮﺍﺯﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺭﮐﻦ ﺑﺪﻥ.ﭼﻮﻥ ﺳﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ.ﺣﯿﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﯿﺴﺖ.ﺑﻪ ﻗﻠﺐ هم ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺭﮐﻦ.
ﺑﻼﺩ ﺟﻤﻊ ﺑﻠﺪ ﺍﺳﺖ.ﯾﻌﻨﯽ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ. ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﺑﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﺁﺑﺎﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺑﻠﺪ. ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺷﻬﺮ ﻫﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺑﻠﺪ.
ﺍﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﺁﺑﺎﺩﺵ ﭼﻪ ﻏﯿﺮ ﺁﺑﺎﺩﺵ ﺍﮔﺮ امام مهدی علیه السلام وجود نداشت،ﻧﺒﻮﺩ و از هم می پاشید.و اصلا وجود عالم معنایی نداشت.مانند نماز که بدون رکن باطل است…