مهدی شناسی(۲۷)
..و خزان العلم…
زیارت جامعه کبیره
ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻋﻠﻢ، ﻋﻠﻢ ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖ، ﯾﻌﻨﯽ ﻗﺮﺁﻥ.
اهل بیت کلید داران قرآنند. ﯾﻌﻨﯽ ﻫﯿﭻ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺁﯾﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾشان ﻗﻔﻞ ﻧﯿﺴﺖ. ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﻗﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ.
“ﮐﻬﯿﻌﺺ” ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟ﺑﺮویم ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻔﺎﺳﯿﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﯿنیم ﺍﻭﻝ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﻣﻔﺴﺮﯾﻦ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﯿﻢ!
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﺩﻗﯿﻖ ﺗﺮﯾﻦ ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮﻑ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﯾﻪ که ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ فرمایند:” ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺁﯾﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﮑﻨﻢ، ﺗﻮ ﺭﻭﯼ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺭﻭﯼ.
ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﺻﯿﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﻭ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺧﺎﺻﯿتش ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﺭﻭﯼ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﯼ.
ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﯿﺎﯼ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺍﻧﺴﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺴﯿﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻻ ﺑﻪ ﻻﯼ ﮐﻼﻡ اهل بیت ﻣﺜﻞ ﮔﻼﺏ ﮔﯿﺮ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ، ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺭﻭﯼ ﺁﺏ ﺭﺍﻩ می رفتند.
ﻣا ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﺳﻮﺭﻩﯼ ﺣﻤﺪ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﺎ ﮐﻨﯿﻢ،ﺩﻭ ﺻﻔﺤﻪ ﺳﻪ ﺻﻔﺤﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ. ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ و ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﻢ!
ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ علیه السلام ﻣﯽﻓﺮﻣﻮﺩ:"ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﺎ ﮐﻨﻢ،ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺷﺘﺮ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﺷﺘﺮﯼ ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﭼﻨﺪ ﺩﻓﺘﺮ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩ!؟
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟسلام فرمودند:کسی نمی تواند ﺍﺩﻋﺎ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ. ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ آن،ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﯿﺎ ﻭ ﺍﻭﺻﯿﺎ ﻭ ﻣﮕﺮ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺧﺰﺍﻥ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺍﻧﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻢ ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ بلکه ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﻧشش ﭘﯿﺶ ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ اهل علم و خزان علم ﻫﺴﺘﯿﻢ…
ما دو جور کتاب داریم. کتاب تدوین شده که همان قرآن است و دیگری کتاب تکوین که همان عالم وجود است.
در ﮐﺘﺎﺏ ﺗﮑﻮﯾﻦ ﯾﮏ ﺭﻣﻮﺯ و ﻗﻮﺍﻧﯿﻨﯽ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ ﺭﻣﻮﺯ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻤﺘﺮﯾﻨﺶ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺟﺮﻣﯽ،ﻫﺮ ﺟﺴﻤﯽ،ﻫﺮ ﺗﻮﺩﻩﺍﯼ و ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩﺍﯼ را ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺨﺖ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﭘﯿﺶ ﺷﻤﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ کند.
مثل داستان حضرت سلیمان و احضار تخت ملکه ی سبا…
امام صادق علیه السلام می فرمایند:"تمام علم کتاب نزد ماست”
یعنی امام زمان هم بر علم تدوینی و هم بر علم تکوینی و طبیعی تسلط دارند…
مهدی شناسی(۲۶)
…و خزان العلم…
زیارت جامعه کبیره
ﺍﺯ ﯾﮏ ﺩﯾﻨﺎﻡ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﻟﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﯼ ﯾﮏ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻮﺷﯽ ﻧﻮﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﺎ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻣﺎ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻬﺮﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩﯼ ﺁﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻮﺷﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺮﻩﯼ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ.ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﻭ ﻧﺎﺯﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺮﻩﯼ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ از قرآن،ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻭﺟﻮﺩیﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻇﺮﻓﯿﺖﻫﺎﯼ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳت.ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺧُﺰَّﺍﻥَ ﺍﻟْﻌِﻠْﻢ.
ﺍﯾﻦﻫﺎ ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧشند.
ﻋﻠﻢ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﺍﺳﺖ.ﯾﻌﻨﯽ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮ ﺍﯾشان ﭘﻮﺷﯿﺪﻩ ﻧﯿﺴﺖ.ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭ ﻣﮑﺸﻮﻑ ﺍﺳﺖ البته ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ:"ﺇِﻥَّ ﺍﻟْﺈِﻣَﺎﻡَ ﺇِﺫَﺍ ﺷَﺎﺀَ ﺃَﻥْ ﻳَﻌْﻠَﻢَ ﻋُﻠِّﻢَ “
“ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ”
نبايد بگوییم:ﻣﻦ ﺑﺮﻭﻡ ﺣﺮﻡ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﻣﻮﺳﯽ ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽﮐﺸﻢ. ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﯾﺰﻩ ﺭﯾﺰﻩﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻦ و گناهان من ﺭﺍ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ. ﺍﺻﻼ ﺍﻭ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﮐﺮﯾﻢ ﻭ ﺁﻗﺎ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ.
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻌﻀﯽ ﺷﺒﻬﻪ ﺑﺎﺷﺪ: ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍهل بیت ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ؟
ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺩ ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﯽﺭﻓﺖ.ﺍﺻﻼ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯽﺭﻓﺖ.ﻣﮕﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ «ﻭَﻻَ ﺗُﻠْﻘُﻮﺍْ ﺑِﺄَﻳْﺪِﻳﻜُﻢْ ﺇِﻟَﻰ ﺍﻟﺘَّﻬْﻠُﻜَﺔِ» (ﺑﻘﺮﻩ/195) ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻼﮐﺖ ﻧﯿﻨﺪﺍﺯﯾﺪ؟
ﭼﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺟﺎﻡ ﺯﻫﺮ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﯿﺪ؟ﻣﮕﺮ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ؟ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﭘﺲ ﭼﺮﺍ؟
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ و ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮎ ﺗﺎﻣﻠﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﯿﺪ.
ﺷﻤﺎ ﯾﻘﯿﻦ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺷﯿﺪ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻣﯽﺷﻮﯾﺪ.ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻨﻮﺷﯿﺪ. ﻭﻟﯽ ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﯾﻘﯿﻦ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﯽ،ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﺎﻫﯽ،ﺩﺭ ﯾک ﺭﻭﺯﯼ،ﺳﺎﻋﺘﯽ،ﺩﻗﯿﻘﻪﺍﯼ،ﺛﺎﻧﯿﻪﺍﯼ، ﺑﺎ ﺳﻤﯽ ﺑﺎ ﺯﻫﺮﯼ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﻭﯼ. ﺍﺻﻼ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻤﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻤﺎ ﺍﯾﻦ ﺟﻮﺭﯼ ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻘﺪﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺣﺘﻤﯽ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻤﺎ ﻣﯽﺩﺍﻧﯿﺪ که ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭﯼ از دنیا ﻣﯽﺭﻭﯾﺪ.ﺧﺐ ﺍﻵﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺍﺳﺖ.
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺣﺮﻑﻫﺎﯼ ﺳﯿﺪﺍﻟﺸﻬﺪﺍ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻼ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺮﻭﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻗﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﻘﺪﺭ ﺷﺪﻩ.
ﭘﺲ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻓﺎﺗﯽ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﺩﺍﺷﺘﻦ امام ﻧﯿﺴﺖ. ﭘﺲ ﺧﺰﺍﻥ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﺎﯾﺶ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍمامان ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺩﺍﻧﺶ غیبند…
مهدی شناسی(۲۵)
… و خزان العلم…
زیارت جامعه کبیره
اگر همسر یک خطاط،ﺻﺒﺢ ﺍﻭﻝ ﻭﻗﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ: ﻣﯽﺭﻭﯼ ﺑﺎﺯﺍﺭ،ﺩﻭ ﮐﯿﻠﻮ ﮐﺮﻓﺲ ﺑﮕﯿﺮ،ﺳﻪ ﮐﯿﻠﻮ ﮐﺎﻫﻮ. ﻧﻤﯽﺭﻭﺩ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮﺵ ﻗﻠﻢ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ و ﺭﻭﯼ ورق ﺍﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺩ ﺑﻨﻮﯾﺴﺪ: ﺩﻭ ﮐﯿﻠﻮﮔﻮﺟﻪ ﻓﺮﻧﮕﯽ،سه کیلو کاهو!!!
ﯾﮏ ﻣﺪﺍﺩ ﺷﮑﺴﺘﻪﺍﯼ ﺑﺮﻣﯽﺩﺍﺭﺩ.ﺭﻭﯼ ﮐﺎﻏﺬ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍﯼ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ!
ﯾﮏ ﺧﻂ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ!
ﻗﻠﻢ ﻧﯽ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﯽﺑﺮﺩ.ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻫﻢ ﺩﻗﯿﻘﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﺩﺛﻪﯼ ﮐﺮﺑﻼ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﮐﻮﻓﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﻣﺜﻞ ﻓﺮﺯﺩﻕ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺍﺯ ﮐﻮﻓﻪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟ ﺳﻮﺍﻝ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻮﻓﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﯽﺩﻫﺪ.
ﯾﮏ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﺻﺤﺒﺖﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﻫﯿﭻ ﺍﻃﻼﻋﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻋﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﯾﮏ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺫﺭﻩ ﺑﻪ ﺫﺭﻩ و ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ…
در روز ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ :"ﯾﺎ ﺣُﺴَﯿﻦ ﺍﺳﺘَﻌﺠَﻠَﺖ ﺍﻟﻨّﺎﺭ ﻓِﯽ ﺍﻟﺪُّﻧﯿﺎ ﻗَﺒﻞ ﯾَﻮﻡَ ﺍﻟﻘِﯿﺎﻣَﻪ”
“ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﯼ"
امام فرمودند:ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﺪ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ هم ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﺍﯾﻦ ﮐﯿﺴت.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ:” ﮐَﺎَﻧَّﻪُ ﺷِﻤﺮ ﺑِﻦ ﺫِﯼ ﺍﻟﺠﻮﺷَﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺷﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ.”
ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻓﻼﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ.
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩند:ﺗﻮ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭﺗﺮﯼ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ.
ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻦ ﻋﻮﺳﺠﻪ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺗﮏ ﺗﯿﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻣﺎﻫﺮﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﯽ ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﺳﺎﺯﻡ.
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎشم.ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠﺎﺩ ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﯾﺪ : ﺁﻥ ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﻓﺮﺩﺍﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺳﯿﺪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘدرﻡ ﺑﻮﺩﻡ که فرمودند:ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺮﮐﺐ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﺮﻭﯾﺪ،ﺍﯾﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎﺭ دارند.ﻓﺮﺩﺍ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﯿﺪ ﺷﺪ.
یاران عرض کردند:ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻋﻄﺎ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﯿﻢ.
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩند: ﺳﺮﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﯿﺪ؛ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ.
ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ غیبی ﺧﻮﺩشان استفاده بردند.چون این جا ارزش استفاده از علم غیب را داشت…
امام زمان عج الله فرجه کلید دار تمام علومند.یعنی هرگاه و هر جا به مصلحت باشد از آن علوم استفاده می کنند…
مهدی شناسی(۲۴)
.. و خزان العلم…
زیارت جامعه کبیره
ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺮﺩﻩﯼ ﻏﯿﺐ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﯼ ﺭﺍ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺜﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺴﯽ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻣﺎﻡ،ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺷﻐﻠﺶ ﻣﯽﭘﺮﺳﺪ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻩﺍﯼ؟
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺒﯿﻠﻪﺍﯼ؟ﻣﻮﻃﻦ ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﮐﺠﺎ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﺭﻭﯼ؟ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ؟ ﻧﻪ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽﭘﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻻ ﮐﺎﺭ ﻟﻐﻮ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﯽ ﺁﯾﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ؟ ﺑﻠﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﯾﻌﻨﯽ ﻋﻠﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﯼ ﻭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺮ ﺁﯾﯿﻨﻪﯼ ﺩﻟﺶ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽﺷﻮﺩ.ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺶ ﺭﻭﯼ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﮑﻨﺪ ﻣﺜﻞ ما می شود “ﻗُﻞْ ﺇِﻧَّﻤَﺎ ﺃَﻧَﺎ ﺑَﺸَﺮٌ ﻣِّﺜْﻠُﻜُﻢْ"(ﮐﻬﻒ/110) ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ.
ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﯽﺭﻓﺖ.ﺗﻨﺪ ﺑﺎﺩﯼ ﺁﻣﺪ،ﺷﺘﺮﺵ ﮔﻢ ﺷﺪ.ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ:"ﺷﺘﺮ ﻣﻦ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ. ﺑﮕﺮﺩﯾﺪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﯿﺪ”
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﯿﻦ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺣﯿﺮﺕ ﻭ ﺩﺭ ﺷﮕﻔﺖ ﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﺪﻫﻢ، ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻫﻢ ﺷﺘﺮﺵ ﮔﻢ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺁﺩﻡ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ.
ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ:” ﺷﺘﺮ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻓﻼﻥ ﺩﺭﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻓﺴﺎﺭﺵ ﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ، ﺑﺮﻭﯾﺪ ﺑﯿﺎﻭﺭﯾﺪ". ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﺩﻗﯿﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺒﺶ ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﻢ ﻭﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﺩﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺷﺒﻬﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺭﺧﻨﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺍﯾﻦﻫﺎ ایجاد ﺑﮑﻨﺪ، ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.
پیامبر فرمود:” ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻋﻠﻢ ﻏﯿﺐ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺜﻞ ﻗﻠﻢ ﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻄﺎﻁ ﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺧﻄﺎﻁ ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﻧﯽ ﻫﺮ ﺧﻄﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﯾﺴﺪ ﻭﻟﯽ ﯾﮏ ﺧﻄﺎﻁ ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﻧﯽ ﻫﺮ ﺧﻄﯽ ﻧﻤﯽﻧﻮﯾﺴﺪ. ﯾﮏ ﺧﻄﯽ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺯشش ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ…
مهدی شناسی(۲۳)
.. و خزان العلم…
زیارت جامعه کبیره
ﮐﻌﺒﻪ در زمان قدیم ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﯽﮐﺮﺩ،ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﯽﺷﺪ.
ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ که ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ داخل شوند.
ﻋﺮﺏﻫﺎ به کلید دار ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺧﺎﺯﻥ.
ﺟﻤﻊ ﺧﺎﺯﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ،ﺧُﺰّﺍﻥ.ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭﺍﻥ.
ﺩﺭ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻭﺻﺎﻓﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ.
ایشان ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺩﺍﻧشند. ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﯿﺪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩ؛ ﻋﻠﻢ و ﺩﺍﻧﺶ ﺑﺮﺍﯼ اهل بیت،ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺴﺪﻭﺩ ﻧﯿﺴﺖ.
ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾشان ﻏﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ.ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾشان ﻣﺠﻬﻮﻝ ﻧﯿﺴﺖ.ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺸﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺳﺖ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.
البته ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.این که ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ است…
ما ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻼﺵ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﯾﮏ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ، ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯿﻢ. ﻭﻟﯽ ﺍهل بیت علیهم السلام ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ را ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. ﯾﻌﻨﯽ ﻋﻠﻢ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺍﺭﺍﺩﯼ ﺍﺳﺖ.ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻵﻥ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﻣﯽﺭﻭﯾﺪ،ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﺪ ﯾﮏ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﻣﯽﺁﯾﺪ و ﺍﻵﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺁﺩﻣﯽ.ﻭﻟﯽ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﺍﻧﯽ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻣﯽﺑﻨﺪﯼ ﮐﻪ این صحنه ناراحت کننده را ﻧﺒﯿﻨﯽ.ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﻭﻟﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ.
ﺍمام زمان عجل الله فرجه ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪﯼ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﯾﻦ گونه ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ. ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﻗﯿﻘﺎ ﻣﺜﻞ این ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ. ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺁﻥ ﺟﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﺪ.ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﺪ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ،ﺁﻥ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻤﯽﺩﺍﻧﺪ.ﻫﺮ ﺩﻭ ﯾﮑﺴﺎﻧﯿﺪ ﺍﻣﺎ ﻓﺮﻕ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﯽ.ﺍﻣﺎ ﺍﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ…